Przyczyny
Krótka charakterystyka początków panowania Jagiełły w Koronie
Nie wiadomo do końca kto pierwszy wysunął propozycję połączenia Polski i Litwy unią personalną. Przypuszcza się, że obie strony zabiegały o to mniej więcej równocześnie. Sam Jagiełło, choć nie ma na to wyraźnych dowodów, także prawdopodobnie myślał już przed 1385 rokiem o koronie polskiej i czynił wiele zabiegów, by ją zdobyć. I, faktycznie, zdobył ją. Ludwik Węgierski zmarł w 1382 roku. Na mocy ustaleń jakie zawarł za życia ze szlachtą tron objęła jego córka, Jadwiga zwana Andegaweńską. Oczywiście nie było w Koronie do pomyślenia, by to ona sprawowała faktyczne rządy - należało bezzwłocznie poszukać dla niej męża. Kandydatów było wielu. Z Polaków najpoważniejszym był Ziemowit IV, książę mazowiecki, Piast, człowiek bardzo sprawnego rozumu, świetny zarządca, krótko mówiąc - polityk z prawdziwego zdarzenia. Ziemowita popierała duża część polskiej szlachty, jednak jego kandydatura przegrała z kandydaturą Jagiełły. Zresztą Ziemowit absolutnie pogodził się z tym faktem - sam w końcu złożył Jagielle hołd i zrzekł się wszelkich pretensji do tronu. A nie musiał tego robić, miał bowiem poparcie dużej liczby szlachty, miał siłę militarną - wolał jednak oddać władzę Jagielle. I, w zasadzie, nic w tym dziwnego. Unia z Litwą była wówczas Koronie bardzo potrzebna - Litwini bowiem niezwykle często nękali ziemie położone na wschód od Wisły najazdami, co uniemożliwiało ich prawidłowy gospodarczy rozwój - ziemie tamte były, w stosunku do zachodniej części Korony, niezwykle zacofane. Wobec dążenia szlachty do zmiany tegoż obrazu doszło do wyboru na króla polskiego Jagiełły.